{BLOG} Klapperen in El Salvador

Posted on 25 januari 2016

“El Salvador, oeh daar is het toch heel gevaarlijk?” Helaas staat El Salvador te veel bekend om zijn geweld.  Maar El Salvador is en heeft zoveel meer dan dat! We verbleven hier rondom de feestdagen twee weken bij vrienden op het platteland. (Kevin woonde hier 15 jaar geleden een jaar om met plattelandsjongeren te werken).

Onze interesse in de El Salvadoraanse recepten wordt hier met veel enthousiasme ontvangen en onze kook skills worden onder handen genomen. 
Bij veel lokale eettentjes staan vrouwen ‘torilla’s te klappen’: het deeg wordt al klappend in de hand gekneed en tot een ronde schijf gevormd, die direct op de bakplaat wordt gelegd. 
Onze vriendin Arcadia bereidt vaak samen met een aantal andere dames van de lokale vrouwenclub een lunch voor groepen mensen en als we aanbieden om te helpen worden we door de señora’s aan het klappen gezet. Wat uiteraard voor de nodige hilariteit zorgt, want handmatig zo’n maisschijf moduleren lijkt een stuk makkelijker dan het is. De Salvadoraanse soeplesse ontbreekt en uit onze Holandse handjes komt niet veel meer dan hartvormige of gescheurde baksels.

Eenvoud blijkt in de El Salvadoraanse keuken voorop te staan, zowel in het gebruik van ingrediënten als de middelen. Koken op een houtvuur is hier op het platteland meer regel dan uitzondering en een oud koelkast- of ventilator onderdeel kan prima functioneren als rooster op het vuur. 

Ons favoriete gerecht is de pupusa: een typisch El Salvadoraans gerecht dat bestaat uit tortilla gevuld met verschillende ingredienten zoals kaas, chicharon (varkensvlees) of bruine bonen, die in het deeg worden meegebakken. De loeihete schijf trek je met je blote handen open en eet je met een soort ingemaakte koolsalade en een pittige tomatensalsa. 
Dit gerecht wilden we graag leren maken, zodat we dit ook een keer bij een etentje in de kas kunnen introduceren. (Verwacht dit niet op de korte termijn, enige oefening blijkt nog vereist.. 🙂 )
Onze ‘pupusa-klas’ liep uit op een gezellige familie bijeenkomst, waarbij iedereen wat mee nam en zijn handjes liet wapperen en klapperen en wij helaas onze meerdere moesten erkennen in 10-jarige nichtjes.

Van het platteland reisden we naar Juayua [ghwa-joe-a] waar wekelijks de “Feria de gastronomica” wordt georganiseerd, een soort culinaire bazar, waar op dat moment ook de feestweken van de plaatselijke patroonheilige gaande waren. (Dit klinkt wat religieuzer dan de spongebob en minions optocht daadwerkelijk was.) Op deze eetplek proefden we weer nieuwe gerechten.

De eenvoud van de Salvadoraanse keuken en de grote sociale rol die eten hier vervult gaven ons weer een hoop nieuwe ideeen voor het komende seizoen.
Ondertussen zijn we begonnen aan onze boerderijen-toer in Guatemala, maar daar over later meer…